Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016

Κορμός



"Μα είσαι κάτι παραπάνω από κορμό μοιραίο 
Είσαι το κάτι παραπάνω από αυτό
που στη φωτιά πετάνε να ζεσταθούν 
οι κρύοι ξένοι.
Εσένα γνωστοί σου είναι όσοι σε χειραγωγούν.
Σου 'ναι γνωστοί όσοι σε αποσπούν επίσης.
Άλλοι είναι που θα σε πείσουν 
Πως τον κορμό σου αξίζει να πουλήσουν
Ναι... Ειναι οι σωτήρες σου αυτοί....
Τους ακούς; 
Στα παζάρια ανταλλάσουνε τιμές για 'σένα
Χωρίς τιμές να σε αγοράσουνε ζητάνε οι πολίτες
Τι τιμές να κάνεις για εξαγορά άραγε ακόμα...
Όταν το μόνο τιμώμενο μπροστά σου
Είναι το πρόσωπο που σε έχει εξαπατήσει.
Έτσι γίνεται συνήθως τελευταία...
Σπάνια ο αθώος αθωώνεται
Μα θες κι εσύ τα δύσκολα...
Δικαίωση ονειρεύεσαι απ' τους σημαδεμένους.
Μια σιγουριά να σου χαρίσουν την έχουν πάντα παραπέρα...
Μα εσύ, δεν θέλεις να την έχεις... 
Είναι που δεν θέλεις χάρες
Γιατί γνωρίζεις την.... τιμή σου
Δεν είσαι για το εύκολο, το άνετο, το ίσιο 
Εσένα σε έχω για χαράδρες, καταρράκτες και σοκάκια 
Μάλιστα.... και σοκάκια 
ρομαντικά, γλυκά σοκάκια
Μα υπολόγισε και κάποιους κόμπους στο πλακόστρωτό τους... 
Αχ... που τους κατατρεγμένους απ' τους σφοδρούς ακόμα αδυνατείς να ξεχωρίσεις 
Αχ... που έχεις την συνήθεια όλους φτερωτούς να τους νομίζεις
Μα όπου και να τον παραπέταξαν τον ιερό κορμό σου
Δεν φοβήθηκες το έρμο το νερό τριγύρω που σου πάγωνε το μοιραίο
Χωρίς καμιά αντίσταση κολύμπησες ως απάνω...
Και το κορμί που εκσφενδόνιζες για κάθε τους χατίρι
Να εξυπηρετήσει όλες τις απαιτούμενες τους αποστάσεις 
Έπλευσε ευκολότερα από των ξεπουλημένων.
Να είναι ίσως ισχυρό;
Που στης χαράδρας την ένωση έφτασες όρθιος...
Να είναι ίσως σκιαχτικό;
Στου καταρράκτη το απρόβλεπτο μέσα πανίσχυρο που έγινες μήκος...
Μα είναι σου το ορκίζομαι τόσο ενδιαφέρον...
Που στα γλυκά ρομαντικά σοκάκια 
Οι σημαδεμένοι ξεπροβάλλουν.
Αχ... εσύ....
Μετά από ορθές πτώσεις στις χαράδρες
Μετά από περήφανες αναρρίχησεις στους καταρράκτες
Αντικριστά τους...
Τον κορμό σου ακλόνητο στερεώνεις.
Φυλαχτά και αλυσίδες τα ξηλώνεις
Αδιάντροπος, θρασύς, ανάγωγος, αμαρτωλός 
Φωνάζουν πως καταντάς
Οι ποιοι;
Οι όποιοι....
Εγώ πάλι πως κατακτάς πιστεύω...
Μα δεν κατακτάς προδότες που τολμούν να σε δικάσουν
Κατακτάς τον ίδιο τον κορμό σου
Που τολμά την απόκτησή του...
Αχ μικρό μου που εσύ......
Ξεχώρισες επιτέλους τα φτερά τους 
Πολύ σε τσίμπησαν που σε έπαιρναν αγκαλιά τους...
Τριπούσαν τα φτερά τους αγγελάκι μου
Και έλεγες εσύ στον πόνο σου επάνω....
Πως κάποιο λάθος κάνεις...
Όταν αγκαλιάζεις....."

Ο κορμός - Υρμηλίδα 

#poetry  🌹

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου